dün tam da seni unutacaktım, kapı çaldı ansızın sonra o an geçti, sızın kaldı yanımda. seni demledik. açık açık unutkunacaktık seni, bardaklar kırılmasaydı eğer. incir çekirdeğini dolduracak kadar konuştuk birden 'saat geç oldu' dedi. oysa içimin geçmesine daha vardı. kimsenin umurunda da değildim. anladım ki günler seni benden kıskanıyorlar. yoksa bu kadar uzayıp gizlemezlerdi seni. bir başıma kalınca sıkıldım, kalbimi aradım, meşgule attı... Sonra mesaj yollamış: "şu an müsait değilim, kendimi toplayınca dönerim." ben de sokağa çıktım. bir güvercine sordum seni, başını iki yana salladı. anlamadım ama kesin bildiği bir şey vardı. yol uzadı, yağmur başladı. artık ıslak bakıyordum hayata, kimsenin umurunda değildi. elimde çift kişilik yalnızlık, sokak ortasında öylece kaldık. çoraplarım da yok, ayaklarımda üşüdü üstelik. karnımda aç. son yediğim pişmanlıktı, doyurmadı. eski konuşmalara gittim. içim aydınlanır, biraz da ısınırım dedim. kapıyı yüzüme kapattılar. dilim arada kaldı, sözlerim sıkıştı, tutamadım, seni aklıma kaçırdım. üstüm-başım, yüzüm-gözüm sen içinde kaldı. kimsenin umurunda değildi. saat içimi geçmiş, "eve dönüş zamanı" dedim. sokağın köşesine bıraktım yalnızlığımın birazını bana fazlaydı. cebimde bir kutu 'sevdiğin' kalmış, üstünde; "Aşırı doz süründürür" yazıyordu. yarım kapsül yuttum. ay pencereye yanaştı, bir şey söyleyecek sandım. o baktı, ben sustum... aramıza bir bulut girdi. gece üşüdü, yüreğim soğudu. iki büklüm sancıdım. sen bana uzak DÜŞmüşsün. uyanınca anladım. dertlerime zam geldi. ben de görmemiş gibi yaptım. zaten yetecek kadar yaşıyordum, şimdi yaşayacak kadar yetmiyorum. kimsenin umurunda değildi. düştüm: nerenden düştüğümü bilmiyordum, içim acıdı. uzandım yatağa yeniden. ne tarafa dönsem, o taraftan geliyordun aklıma. sana mı kızayım, yoksa gelişine mi? yastıkla tartıştım. indirime girdi gülüşlerim. biraz huzur aradım en ucuz yerinden. ayaklarım üşüdü, karnım da aç, kendi kendimi yedim. kimsenin umurunda değildi.m.