Ulus devletlerin tarih sahnesinden çekilmesinin üzerinden asırlar geçti. 4. Dünya Savaşı’nın yıkıcı gürültüsü henüz dinmemişken sınırlar zaten kaldırılmıştı. Sonrası ise tarihin tozlu sayfalarındaki hiçbir döneme benzemedi. Dünya artık devasa, tek bir ülkeydi ve her birey dünya vatandaşı sıfatıyla anılıyordu. Yıllar geçtikçe yaşam, tanımsız bir hıza büründü. Sınırlar sadece coğrafi haritalarda değil; zihinlerde, mantık süzgeçlerinde ve hatta vicdanların derinliklerinde de birer birer kalkmıştı. Teknolojik birleşimle birlikte insanlık, kendi yarattığı o metalik geleceğe dev adımlarla koşar oldu. ​Çok geçmeden, insanlığın kadim belası olan enerji sorunu kökten çözüldü. Sınırsız enerjinin keşfi, alışılagelen yaşamı bir anda altüst etmeyi başarmıştı. Üretim süreci %90 oranında steril laboratuvar ortamlarına hapsoldu. Artık topraktan gelen "gıda" kavramı yitip gitmiş, yerini moleküler düzeyde sentezlenen "besin" paketlerine bırakmıştı. Her evde bulunan küçük makineler, bir zamanlar mutfaklarda harcanan saatleri saniyelere indirdi. Kıyafet yazıcıları ise toplumsal normları tamamen yıktı; makineye girip sadece hayalindeki tasarımı fısıldıyordun. Cümlen biter bitmez, zihnindekiyle birebir örtüşen bir zırh veya kumaşla kuşanmış olarak çıkıyordun dışarı. Bu sonsuz konfor içinde yüz ve vücut kılları bile genetik olarak ıslah edildi; terleme, yaşlanma emareleri ve fiziksel kusurlar tarihe karıştı. İletişim, ses tellerinin hantallığından sıyrılıp telepatik hologram düzeyine ulaştığında, insanoğlunun yaşamı artık tamamen ruhsuz bir tüketim çarkına dönmüştü. ​Dünya başkanlığı ilk dönemlerde demokratik seçimlerle belirlenirken, sistem zamanla "asil soy" uygulamasına evrildi. Anı ve hafıza aktarım programları sayesinde, bir önceki başkanın tüm yaşanmışlığı, tecrübesi ve sarsılmaz bilgisi bir sonraki halefine naklediliyordu. Bu, devasa bir tecrübe döngüsü yaratsa da yeniliğin önünü kesiyordu. Zamanla hiçbir dünya vatandaşı kas gücüyle çalışmak zorunda kalmadı. Yardımcı robotlar, insanlığın her türlü konforunu sükûnetle sağlıyordu. Ancak bu durumun ağır bir bedeli vardı: Her nesil bir öncekinden daha tembel, daha az sorgulayan ve daha bitmek bilmez arzularla dolup taşan bir yapıya büründü. Nüfus kontrolsüzce artarken, bu artışın dünyanın biyolojik dengesini tamamen bitirecek kararlara yol açacağını kimse öngörememişti. ​Sorun artık bir kriz halini aldığında, dönemin dünya lideri tek çocuk yasasını yürürlüğe koydu. Bu genetik kanun dünyayı kısa vadede rahatlatsa da uzun vadede insanlığın kökünü kurutacak bir süreci başlattı. Nesil azaldıkça, geride devasa bir teknolojik atık yığını bırakıyordu. Dünyanın bir bölümü "atık bölgesi" olarak ayrıldı ve robotik yaşam, biyolojik insanlığın yerini sessizce doldurmaya başladı. Nüfus kritik seviyenin altına indiğinde ise "İnsan Üretim Merkezleri" devreye girdi. Burada, özellikleri genetik müdahalelerle kusursuzlaştırılan insanlar üretilmeye başlandı. ​Her bir insan artık paha biçilemez bir cevherdi. Yaşam süreleri dolduğunda, çalışan hayati organları "mekagenetik" teknoloji sayesinde robotik gövdelere naklediliyordu. Biyolojik tarafı baskın olan bu üstün canlılara İnrot denildi. Kayıtlara resmen geçen bu varlıklar, insani hakların tamamına sahipti. Üretimleri oldukça sancılı ve masraflıydı ancak normal bir insandan kat kat güçlü, hızlı ve binlerce yıl yaşayacak kadar dayanıklıydılar. Arzu ve istekleri hiç bitmeyen bu İnrotların ve "saf" insanların hizmetine ise mekanik tarafı ağır basan Mekcan’lar bakıyordu. Mekcanlar, tamamen robot olmadıkları için hissedebiliyorlardı ama insani parçaları az olduğu için asla tam bir "insan" kabul edilmediler. Üretimleri kolaydı ve İnrotların gölgesinde birer gölge gibi yaşıyorlardı. ​Dünyada hayvan nesli çoktan tükenmişti. Geçmişin vahşi doğasına özlem duyan bir lider zamanında, robot hayvanlar yani Roha’lar tasarlandı. Metalik kuşlar gökyüzünde süzülüyor, paslanmaz kurtlar terk edilmiş şehirlerde uluyordu. Sistem kendi kendine işler hale gelmişti fakat hızlı tüketim ve durdurulamayan atık birikimi dünyayı fiziksel olarak bölme fikrini tek çare kıldı. İnrotların üstün mühendisliği ve Mekcanların kölevari yardımıyla dünya; Genet ve Genem olarak ikiye ayrıldı. Aralarında sadece atıkların taşındığı, gökyüzünde asılı duran Sürap Köprüsü dışında hiçbir bağ yoktu. Son nehir, son ağaç ve doğaya ait son ne varsa Genet’te koruma altına alındı. Genem ise tamamen bir çöp yığını ve ömrü biten her varlığın yakılarak yok edildiği bir ateş çukuruna dönüştü. ​İnsanoğlunun konforu için yapılan her hamle, aslında mezarını kazan bir kazmaydı. Artık Genet’te sadece uzatmaları oynuyoruz; teknoloji uğruna ruhumuzu ve gezegenimizi kurban verdik. Güneşi görmeyeli yüzyıllar, gerçek bir meyvenin tadını almayalı bin yıl oldu. Her şey yapay, her duygu sentetik. Genet, kendi adını bile hatırlamayan ruhsuz varlıklarla dolup taşıyor. Mevcut dünya lideri Tirgen, bu gidişe son vermek için "Geçmişe Müdahale Projesi"ni hayata geçirdi. Amacı, geleceği kurtarmak için geçmişin akışını değiştirmekti. Ancak bu, devasa enerji tüketen çok riskli bir kumardı. Geçmişe insan gönderemezdik; bünyeleri zayıf ve ömürleri çok kısaydı. Mekcanlar ise iradeden yoksundu ve enerji kaynakları kısıtlı bir geçmişte hemen devre dışı kalırlardı. Geriye tek yol kalıyordu: İnrotlar. Fiziken insana benziyorlardı, kendi iradeleri vardı ve her türlü enerjiyle beslenebiliyorlardı. Tek sorun, yok edilmelerinin zorluğuydu; ya Genem’de yakılmalı ya da havayla temas ederek yüzyıllarca çürümeye terk edilmeliydiler. ​Tirgen, ilk İnrot olan Dame’yi binlerce yıl öncesine, insanlığın şafağına gönderdi. Görevi, teknolojinin gelişimini yavaşlatmak ve insanları farklı bir bilince yönlendirmekti. Dame başarılı oldu ancak insanlık yine aynı felaket rotasına girdi. Tirgen pes etmedi; peşi sıra yüzlerce İnrot daha gönderildi. Bu müdahaleler geleceğin enerjisini tüketiyor, yok oluşu erkene çekiyordu. Fakat insan hafızasının zayıflığı ve her şeyi efsaneleştirme eğilimi nedeniyle, bu İnrotlar tarihin tozlu yollarında birer tanrıya ya da iblise dönüştü. ​İnrot Zeus bir tapınım odağı, Diablo kötülüğün simgesi, Arham ise yeni bir dinin ışığı oldu. Leyman efsaneleşirken, Asum kitleleri peşinden sürükleyen bir inanç sistemine evrildi. İnsanoğlu, aralarında bir İnrot varken hizaya geliyor; ancak İnrot yok olduktan sonra onu masallaştırıp eski yıkıcı alışkanlıklarına geri dönüyordu. Öyle ki, Tirgen artık İnrotları yanlarında koruyucu Roha’lar (robot hayvanlar) olmadan gönderemez olmuştu. ​Tirgen son bir hamleyle eldeki kısıtlı İnrotları da kullandı ama yöntemi yanlıştı. İnsanoğlu yasaklarla engellenemezdi; sadece yönlendirilebilirdi. Ben, Tirgen’den farklı bir strateji izledim. Enerjimiz tükenmek üzereyken ilk İnrot’umla insanlığa yeni bir korku ve umut aşıladım. Onları teknolojinin soğukluğundan çekip, inancın sıcak kucağına ittim. İlerleme durma noktasına geldi. Onlara, uğruna ölebilecekleri sistemler verdim. ​Gönderdiğim her İnrot, bu duygusal bağı güçlendirdi. Son yolcu Mamo, üzerine düşeni fazlasıyla yaptı. Gelecek artık cılız da olsa aydınlanmaya başlamıştı ancak insanoğlunun unutkanlığı yine pusudaydı. Mamo’nun üzerinden iki bin yıl geçmişti ve Genet’in o karanlık döngüsü yine kıpırdanmaya başlamıştı. Artık son kozumu oynamalıyım. Yöntemi en baştan, en kökten başlatmak zorundayım. ​İnsanlığı tam bir sıfır noktasına çekmek... Onları artık bildikleriyle değil, sadece inandıklarıyla yaşamaya mahkûm etmek... ​Onlar hazır, ben de hazırım. Ya bu döngü kırılacak ya da her şey karanlığa gömülecek. Kararımı verdim. Ben yaşayan son saf kan insan, son dünya başkanı Mehid... Geliyorum. ​Yaşadığın hayata inanmazsan, inandığın hayatı yaşarsın…